Automatycznie zapisany szkic

Zygmunt Freud

()

Urodzi艂 si臋 6 maja 1856 roku we Freibergu (obecnie miasteczko nazywa si臋 P艡铆bor i znajduje si臋 na terenie Czech) na Morawach niedaleko Ostrawy, w 偶ydowskiej rodzinie kupieckiej. Syn Jakuba Freuda i jego dwadzie艣cia lat m艂odszej, trzeciej 偶ony Amelii Natanson. Pochodz膮cy z Ty艣mienicy Jakub Freud znany by艂 ze swoich post臋powych d膮偶e艅 do asymilacji z polsk膮 kultur膮, dlatego te偶 na znak sympatii dla polskich tradycji postanowi艂 nada膰 synowi 艂aci艅sk膮 wersj臋 imienia Zygmunt, czyli Sigismund. Odnosi艂o si臋 ono do trzech polskich kr贸l贸w o tym imieniu: Zygmunta Starego, Zygmunta Augusta i Zygmunta III Wazy, znanych ze swej tolerancji oraz opieki nad 呕ydami. [K. Pospiszyl, Zygmunt Freud. Cz艂owiek i dzie艂o, t艂um. B. Kocowska, A. Czownicka, M. Albi艅ski, Ludwik Jekels, Zak艂ad Narodowy im. Ossoli艅skich, Wroc艂aw 1991.]聽 Po dziadku ma艂y Zygmunt otrzyma艂 tak偶e drugie imi臋, 偶ydowskie Szlomo (pol. Salomon), kt贸re zosta艂o zapisane przez ojca w rodzinnej Biblii, jednak nigdy nie by艂o ono przez niego u偶ywane. [G. Markus, Zygmunt Freud i tajemnice duszy, t艂um. M. Auriga, Pa艅stwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1993.]

W 1860 roku rodzina Freuda przenios艂a si臋 do Wiednia, gdzie Zygmunt uko艅czy艂 z wyr贸偶nieniem gimnazjum oraz rozpocz膮艂 studia medyczne, o kt贸rych sam wypowiada艂 si臋 tak: 鈥濧ni w tym czasie, kiedy podejmowa艂em decyzj臋 wst膮pienia na medycyn臋, ani w innym okresie swego 偶ycia, nie odczuwa艂em szczeg贸lnej predylekcji do zawodu lekarza. Na medycyn臋 wst膮pi艂em raczej ze wzgl臋du na zainteresowania cz艂owiekiem ni偶 na fizyczne objawy jego cierpie艅. Moje wczesne zapoznanie si臋 z opowiadaniami biblijnymi (zanim jeszcze opanowa艂em sztuk臋 czytania) wywar艂o jak p贸藕niej stwierdzi艂em, trwa艂y wp艂yw na kierunek mych zainteresowa艅鈥. [K. Pospiszyl, Zygmunt Freud. Cz艂owiek i dzie艂o, t艂um. B. Kocowska, A. Czownicka, M. Albi艅ski, Ludwik Jekels, Zak艂ad Narodowy im. Ossoli艅skich, Wroc艂aw 1991, s. 19, 20.] Istotnym faktem maj膮cym wp艂yw na ca艂e 偶ycie Freuda by艂o jego 偶ydowskie pochodzenie sprawiaj膮ce, i偶 spotka艂 si臋 on wielokrotnie z przejawami antysemityzmu wobec siebie i swojej rodziny. Pochodzenie warunkowa艂o tak偶e drogi kariery, a zasadniczo wskazywa艂o na jej dwa mo偶liwe kierunki rozwoju: interes b膮d藕 uprawianie jakiego艣 wolnego zawodu. Nie bez znaczenia by艂 r贸wnie偶 status maj膮tkowy, co w przypadku Zygmunta wi膮za艂o si臋 z wielkimi wyrzeczeniami i dodatkowymi pracami zarobkowymi, gdy偶 jedynie w taki spos贸b m贸g艂 uzyska膰 dyplom uniwersytecki.

Studia medyczne rozpocz膮艂 w 1873 roku, szybko staj膮c si臋 pilnym i ambitnym studentem, kt贸ry ucz臋szcza艂 na wiele nadobowi膮zkowych seminari贸w z fizjologii, histologii i zoologii. Bra艂 te偶 dwukrotnie udzia艂 聽w kursach Zoologicznej Stacji Do艣wiadczalnej w Trie艣cie, gdzie oddawa艂 si臋 badaniom zwierz膮t morskich. Zaj臋cia te doprowadzi艂y do napisania jego pierwszej pracy naukowej o narz膮dach p艂ciowych w臋gorza. [G. Markus, Zygmunt Freud i tajemnice duszy, t艂um. M. Auriga, Pa艅stwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1993, s. 37.] Ciekawo艣膰 m艂odego Zygmunta od pocz膮tku kierowa艂a si臋 najbardziej w stron臋 neurologii. Poci膮ga艂a go (jak tez ca艂膮 贸wczesn膮 psychiatri臋) problematyka zaburze艅 nerwowych oraz przyczyn ich powstawania. Wielo艣膰 zainteresowa艅 pobocznymi dziedzinami oraz powo艂anie Freuda jako 鈥瀍lew pe艂ni膮cy funkcj臋 lekarza wojskowego鈥 do Wiede艅skiego Szpitala Garnizonowego na przeszkolenie w 1879 roku, doprowadzi艂o do znacznego wyd艂u偶enia czasu studi贸w. W czasie swojej s艂u偶by wojskowej przet艂umaczy艂 dwunasty tom Dzie艂 zebranych wybitnego filozofa Johna Stuarta Milla, dzi臋ki czemu zdoby艂 sobie uznanie w 艣rodowisku medycznym. Studia uko艅czy艂 dopiero 31 marca 1881 roku otrzymuj膮c tym samym tytu艂 doktora medycyny.

Po odbytych studiach Freud szuka艂 na uniwersytecie pracy, kt贸ra by艂aby zwi膮zana z聽 uprawianiem dydaktyki. Przez聽 p贸艂tora roku pracowa艂 na stanowisku sta偶ysty w Instytucie Fizjologii prowadzonym przez wybitnego profesora Ernesta W. von Br眉ckego. Chc膮c r贸wnie偶 zdoby膰 potrzebne w zawodzie przygotowanie praktyczne przez dwa miesi膮ce pomaga艂 jako wolontariusz w klinice chirurgicznej profesora Teodora Billrocha. Nast臋pnie z uwagi na powa偶niejsze plany 偶yciowe i zamiar za艂o偶enia rodziny z pi臋膰 lat od siebie m艂odsz膮 Mart膮 Bernays, 12 pa藕dziernika 1882 roku rozpocz膮艂 etatow膮 prac臋 na Oddziale Chor贸b Wewn臋trznych prowadzonym przez profesora Hermana Nothanagela. Freud sprawowa艂 na tym oddziale najni偶sze stanowisko jakie聽 mog艂o by膰 przydzielone doktorowi medycyny, a mianowicie by艂 aspirantem. Po przesz艂o p贸艂rocznej pracy dla Nothanagela, przeni贸s艂 si臋 do zarz膮dzanej przez anatoma m贸zgu Teodora Meynerta kliniki psychiatrycznej, w kt贸rej awansowa艂 na wy偶sze stanowisko 鈥 sekundariusza. Nowy kierownik ceni艂 sobie prace Zygmunta nad histologi膮 m贸zgu, jednak to nie powstrzyma艂o m艂odego lekarza przed dalszymi zmianami zaj臋膰. Kolejnym krokiem do kariery by艂 Oddzia艂 Dermatologiczny prowadzony przez doktora Anscherlika, jednak i stamt膮d odszed艂 w nied艂ugim czasie by podj膮膰 posad臋 starszego sekundariusza na Oddziale Chor贸b Nerwowych. Nowa funkcja dawa艂a du偶e mo偶liwo艣ci rozwoju i upowa偶nia艂a Freuda do kierowania ca艂ym oddzia艂em pod nieobecno艣膰 dyrektora Franza Schultza. By艂 to ju偶 ostatni etap drogi prowadz膮cy do usamodzielnienia si臋 naukowego przysz艂ego tw贸rcy psychoanalizy. [K. Pospiszyl, Zygmunt Freud. Cz艂owiek i dzie艂o, t艂um. B. Kocowska, A. Czownicka, M. Albi艅ski, Ludwik Jekels, Zak艂ad Narodowy im. Ossoli艅skich, Wroc艂aw 1991]

Cztery lata od zdobycia doktoratu, w styczniu 1885 roku Freud wni贸s艂 do Rady Wydzia艂u Lekarskiego pro艣b臋 o otwarcie przewodu na stanowisko docenta. 20 czerwca 1885 roku Rada Wydzia艂u zadecydowa艂a o dopuszczeniu Zygmunta do publicznego wyk艂adu w zwi膮zku, z kt贸rym 28 lipca uzyska艂 kolejny stopie艅 naukowy. Wkr贸tce te偶, dzi臋ki interwencji by艂ych nauczycieli: Br眉ckego oraz Meynerta otrzyma艂 p贸艂roczne stypendium w s艂ynnej na ca艂ym 艣wiecie, paryskiej klinice Salp锚tri茅re prowadzonej przez profesora Jeana Martina Charcota. Po powrocie do Wiednia, Freud zafascynowany metod膮 leczenia histerii za pomoc膮 hipnozy, robi艂 wszystko aby rozpowszechni膰 j膮 w Austrii. Zetkni臋cie si臋 z Charcotem i jego pogl膮dami wp艂yn臋艂o znacz膮co na dalsze drogi jego rozwoju. Chcia艂 wykaza膰, i偶 podstaw histerii nale偶y szuka膰 w przyczynach psychicznych, a nie jak dot膮d uwa偶ano w organicznych. Dowodzi艂, 偶e w wi臋kszo艣ci przypadk贸w zaburzenia psychiczne wywodz膮 si臋 z konflikt贸w wewn臋trznych jednostki i, 偶e maj膮 one pod艂o偶e erotyczno 鈥 seksualne. Jego raport na ten temat nie zyska艂 jednak uznania w wiede艅skim 艣rodowisku medycznym i zosta艂 przyj臋ty聽z du偶膮 doz膮 sceptycyzmu. [Sigmunt Freud, Psychopatologia 偶ycia codziennego; Marzenia senne, t艂um. W. Szewczuk, PWN, Warszawa 1997.]

Freud mi臋dzy 1884 a 1886 rokiem interesowa艂 si臋 kokain膮, ma艂o znanym jak na tamte czasy alkaloidem, kt贸ry mia艂 silne w艂a艣ciwo艣ci znieczulaj膮ce. Zauroczony walorami nowego medykamentu chcia艂 zaprezentowa膰 prac臋 na jego temat 艣rodowisku naukowemu, jednak sprawy prywatne doprowadzi艂y do op贸藕nienia publikacji. Zygmunt o swym odkryciu opowiedzia艂 Karlowi Kollerowi, kt贸ry zuchwale wykorzysta艂 sytuacje i opublikowa艂 wyniki bada艅 jako swoje, dokonuj膮c tym samym prze艂omu w dziedzinie chirurgii oka i zyskuj膮c s艂aw臋. [http://angelus.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=6501&Itemid=813] Freud ustabilizowa艂 swoje 偶ycie prywatne zawieraj膮c 13 wrze艣nia 1886 roku zwi膮zek ma艂偶e艅ski ze wspomnian膮 wcze艣niej Mart膮 Bernays. Otworzy艂 w艂asn膮 praktyk臋 lekarsk膮 i zacz膮艂 korzysta膰 z do艣wiadcze艅 zdobytych podczas praktyki odbytej w Pary偶u. Od 1888 do 1893 roku pracowa艂 r贸wnocze艣nie w Instytucie Neurologicznym Kassowitza w Wiedniu i studiowa艂 w Berlinie w Szpitalu Cesarza Fryderyka pod kuratel膮 A. Bagi艅skiego. W 1889 roku ponownie wyjecha艂 na sta偶 do Francji, gdzie doskonali艂 swoj膮 metod臋 terapii w Klinice Wydzia艂u Medycznego Uniwersytetu w Nancy pod kierunkiem Hippolite鈥檃 Bernheima. Dzi臋ki badaniom i zdobytemu do艣wiadczeniu, Zygmunt Freud wraz z Josefem Breuerem opublikowa艂 w 1893 roku 鈥濪oniesienie wst臋pne鈥, a w 1895 鈥濻tudia nad histeri膮鈥, gdzie przytoczy艂 osiemna艣cie przypadk贸w chorych na histeri臋, u kt贸rych choroba by艂a wywo艂ana przez z艂e wspomnienia z dzieci艅stwa. By艂 to r贸wnie偶 czas (1892-1900), kiedy u Freuda nasili艂y si臋 聽objawy neurotyczne oraz autoanaliza. Stan ten sta艂 si臋 na tyle dokuczliwy i wyra藕ny, i偶 poznane metody leczenia musia艂 zastosowa膰 tak偶e w stosunku do siebie samego.

W listopadzie 1899 roku wyda艂 swoje najwa偶niejsze dzie艂o 鈥濷bja艣nienie marze艅 sennych鈥 opatrzone cytatem z Eneidy 鈥 Gdy niebo mi oporne, piek艂o porusz臋 do dna鈥. [http://angelus.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=6501&Itemid=813] Ksi膮偶ka ta stanowi艂a kamie艅 w臋gielny pod budow臋 teorii psychoanalitycznej i by艂a najwa偶niejsz膮 pr贸b膮 przedstawienia hermeneutyki psychoanalitycznej. Za tworzywo do jej powstania pos艂u偶y艂y sny w艂asne, przyjaci贸艂, pacjent贸w oraz te zaczerpni臋te z literatury. W 1902 roku Freud zosta艂 profesorem na Uniwersytecie w Wiedniu. W tym samym roku za namow膮 Wilhemla Stekela ustanowi艂 艢rodowe Towarzystwo Psychologiczne 鈥 jego celem by艂y co tygodniowe spotkania i dyskusje na temat psychoanalizy. Na pocz膮tku zgrupowanie nie cieszy艂o si臋 zbytnia popularno艣ci膮 i liczy艂o tylko cztery osoby. W 1907 roku do艂膮czy艂 do niego jako ucze艅 Carl Gustav Jung, w kt贸rym ojciec psychoanalizy widzia艂 swego spadkobierc臋 pogl膮d贸w i nazywa艂 go 鈥 ksi臋ciem koronnym i nast臋pc膮 tronu鈥. Zygmunt Freud doprowadzi艂 te偶 do powstania Wiede艅skiego Towarzystwa Psychoanalitycznego, w kt贸rym od 1910 roku obejmowa艂 posad臋 kierownika naukowego, wsp贸艂tworz膮c jednocze艣nie Mi臋dzynarodowe Towarzystwo Psychoanalityczne.

Mi臋dzy rokiem 1901 a 1905 ojciec psychoanalizy wyda艂 swoje trzy wielkie dzie艂a: 鈥濸sychopatologia 偶ycia codziennego鈥 (1900) 鈥 w pracy tej po raz pierwszy u偶yto oficjalnie terminu 鈥瀙sychoanaliza鈥 i zaprezentowano najwa偶niejsze z element贸w teorii psychoanalitycznej.; 鈥濪owcip i jego stosunek do nie艣wiadomo艣ci鈥 (1905) oraz 鈥濼rzy rozprawy z teorii seksualnej鈥 (1905). Od 1908 roku teorie Freuda dotycz膮ce nerwic by艂y ju偶 tak rozs艂awione, i偶 zosta艂 on go艣ciem honorowym 艣wiatowego zjazdu psycholog贸w w Salzburgu, a rok p贸藕niej zosta艂 poproszony przez Grandville Stanley Hall o wyg艂oszenie pi臋ciu wyk艂ad贸w na Clark University of Worcester w Massachusetts. W podr贸偶y do Stan贸w Zjednoczonych towarzyszyli mu Jung i Ferenczi. Wyst膮pienia Freuda zrobi艂y ogromne wra偶enie, zosta艂y opublikowane w 1910 roku pod tytu艂em 鈥 Uber der Psychoanalyze鈥, stworzy艂y podwaliny pod intensywny rozw贸j psychoanalizy w USA oraz da艂y pocz膮tek Mi臋dzynarodowemu Stowarzyszeniu Psychoanalitycznemu, kt贸remu od pocz膮tku powstania przewodzi艂 Carl Gustav Jung. Po powrocie z zagranicy Freud wyda艂 鈥濴eonarda da Vinci wspomnienie z dzieci艅stwa鈥 (1910) oraz 鈥濼otem i tabu鈥 (1913), gdzie opisa艂 kilka podobie艅stw i zale偶no艣ci jakie zachodz膮 w 偶yciu psychicznym dzikich i neurotyk贸w. Znany i ceniony ju偶 tw贸rca psychoanalizy zacz膮艂 zbiera膰 lawin臋 zaszczyt贸w i gratulacji g艂osz膮c na prze艂omie 1915 i 1916 roku kolejny cykl referat贸w znanych jako 鈥濿st臋p do psychoanalizy鈥 鈥 wydany w 1917 roku, okre艣lany jako 鈥瀌la lekarzy i laik贸w obojga p艂ci鈥. [http://www.psychiatria.pl/txt/a,3806,2,33,6%20maja:%20urodziny%20Zygmunta%20Freuda] Na pocz膮tku lat dwudziestych XX wieku Freud przyst膮pi艂 do uog贸lniania swojej teorii, zacz膮艂 wi臋ksz膮 uwag臋 przywi膮zywa膰 do roli pop臋d贸w podstawowych: pop臋du libido (czyli pop臋d 偶ycia zwany erosem) i pop臋du destruktywnego (艣mierci) oraz zaistnia艂ych relacji mi臋dzy nimi a kultur膮. Uwa偶a艂, i偶 cz艂owieka n臋ka ci膮g艂y problem wyboru pomi臋dzy pop臋dami a zachowaniami narzucanymi przez kultur臋, kt贸ra t艂amsi wolno艣膰 osobist膮 (instynkty) i poddaje j膮 kontroli moralnej oraz prawnej. Twierdzi艂 te偶, 偶e instynkty s膮 dominuj膮cymi zachowaniami w 偶yciu cz艂owieka, a panowanie nad nimi jest mo偶liwe ze wzgl臋du na proces socjalizacji prowadzony od najm艂odszych lat przez rodzic贸w oraz spo艂ecze艅stwo, kultur臋 natomiast traktowa艂 jako form臋 radzenia sobie z pop臋dami seksualnymi. [http://www.szkolnictwo.pl/index.php?id=PU3527] Jak sam m贸wi艂, ludzie rekompensuj膮 sobie to zniewolenie, ciemi臋偶enie kulturowe przez dostarczanie: 鈥(鈥) zast臋pczego, cz臋艣ciowego i niedoskona艂ego zaspokojenia w sztuce, nauce, religii. Kultura jest si艂膮 tamuj膮c膮 raczej ni偶 realizuj膮c膮 pierwotne i autentyczne pop臋dy natury鈥. [http://pl.wikipedia.org/wiki/Kultura] W 1920 roku Freud opublikowa艂 prac臋 鈥濸oza zasad膮 przyjemno艣ci鈥, w kt贸rej analizowa艂 problem pozornej sprzeczno艣ci symptom贸w nerwicowych i konieczno艣ci powtarzania czynno艣ci z d膮偶eniem organizmu do zadowolenia, przyjemno艣ci. Kolejne wa偶ne dzie艂o powsta艂o w 1923 roku i nosi艂o tytu艂 鈥濫go i id鈥, w ksi膮偶ce tej wyodr臋bni艂y si臋 trzy instancje psychiczne takie jak: id 鈥 wyra偶aj膮ce pop臋dy, superego 鈥 prezentuj膮ce wymagania kultury, ego 鈥 b臋d膮ce syntez膮 id i superego, pr贸buj膮ce pogodzi膰 je z rzeczywisto艣ci膮.

W lutym 1923 roku Freud odkry艂 u siebie ma艂y guzek w jamie ustnej, b臋d膮cy p贸藕niej przyczyn膮 wielokrotnych operacji maj膮cych na celu jego usuni臋cie, jednak bez wi臋kszego powodzenia. Choroba jamy ustnej dalej si臋 rozwija艂a, a偶 w ko艅cu zmusi艂a go do noszenia specjalnej protezy znacznie utrudniaj膮cej m贸wienie. Schorzenie bardzo przeszkadza艂o w codziennym funkcjonowaniu ale nie zahamowa艂o dalszego rozwoju kariery Zygmunta, kt贸ry w 1936 roku zosta艂 cz艂onkiem Towarzystwa Kr贸lewskiego w Londynie. Dopiero w 1938 roku po inwazji niemieckiej na Austri臋 Freud musia艂 opu艣ci膰 Wiede艅 z powodu represji i prze艣ladowa艅 呕yd贸w. W贸wczas wydarzenie to finalnie po艂o偶y艂o kres dalszej ewolucji i rozkwitowi pogl膮d贸w oraz teorii Freuda.聽 Po wielu trudno艣ciach i perypetiach zwi膮zanych z zaplanowaniem ucieczki z kraju: interwencji dyplomaty ameryka艅skiego Williama Bullitta, pomocy Maxa Schura, zap艂aceniu okupu przez Mari臋 Bonaparte, podpisaniu deklaracji, i偶 nikt z jego rodziny nie by艂 prze艣ladowany; 3 czerwca 1938 roku Orient Expresem ostatecznie opuszcza Wiede艅. Pocz膮tkowo zatrzymuje si臋 na kr贸tko w Pary偶u, p贸藕niej wyje偶dza do Londynu by zamieszka膰 przy Maresfield Garden pod numerem 20 (obecnie znajduje si臋 tam muzeum Zygmunta Freuda), gdzie stworzy艂 dwa ostatnie dzie艂a: 鈥瀂arys psychoanalizy鈥 oraz 鈥濩z艂owiek imieniem Moj偶esz a religia monoteistyczna鈥. Na obczy藕nie przysz艂o mu te偶 dowiedzie膰 si臋 o wybuchu II wojny 艣wiatowej i o 艣mierci swoich si贸str w obozach koncentracyjnych. 21 wrze艣nia 1939 roku, po wielu cierpieniach i b贸lach zwi膮zanych z rozwojem wspomnianego wcze艣niej nowotworu jamy ustnej Freud otrzyma艂 trzy zastrzyki z morfiny, po kt贸rych zapad艂 w 艣pi膮czk臋. Zygmunt Freud zmar艂 po dw贸ch dniach, 23 wrze艣nia 1939 roku. Jego cia艂o zosta艂o spopielone a聽 prochy umieszczone w urnie podarowanej przez Mari臋 Bonaparte 鈥 jego wielbicielk臋 i protektork臋. [http://angelus.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=6501&Itemid=813]

Pogl膮dy naukowe Freuda podlega艂y ci膮g艂ej ewolucji i zmianom, a na drodze ich rozwoju mo偶na wyr贸偶ni膰 trzy g艂贸wne fazy: 1) trwa艂a do oko艂o 1900 roku –聽 Freud zaprezentowa艂 w tym czasie interpretacj臋 zaburze艅 psychicznych oraz program ich diagnozowania i leczenia; 2) do oko艂o 1920 roku 鈥 wykraczaj膮c poza granice medycyny, wykreowa艂 聽teori臋 struktury i funkcjonowania psychiki ludzkiej; 3) po 1920 roku 鈥 rozszerzy艂 oraz przekszta艂ci艂 psychoanaliz臋 w filozoficzn膮 koncepcj臋 cz艂owieka i kultury. [http://encyklopedia.pwn.pl/haslo.php?id=3902756]

Za najistotniejsze dzie艂a Zygmunta Freuda uznawane s膮 takie prace jak:

  • Psychopatologia 偶ycia codziennego (1900),
  • Obja艣nienie marze艅 sennych (1900),
  • Marzenia senne (1901),
  • Wst臋p do psychoanalizy (1917),
  • Totem i tabu (1913),
  • Poza zasad膮 przyjemno艣ci (1920),
  • Wizerunek w艂asny (1925),
  • Przysz艂o艣膰 pewnego z艂udzenia (1927),
  • Kultura jako 藕r贸d艂o cierpie艅 (1930),
  • Cz艂owiek imieniem Moj偶esz a religia monoteistyczna (1939).
Automatycznie zapisany szkic

Automatycznie zapisany szkic

 

Jak oceniasz ten materia艂?

Kliknij na gwiazdk臋, aby zostawi膰 swoj膮 ocen臋

艢rednia ocena / 5. Liczba g艂os贸w:

Jak dot膮d brak g艂os贸w! Oce艅 ten post jako pierwszy.

Szko艂a frankfurcka

Poprzedni wpis

Frida Kahlo

Nast臋pny wpis
Wiedzo Znawca
Redaktor z rzemios艂em w r臋ku na co dzie艅 szef kontroli jako艣ci w brytyjskim oddziale Amazona. W niedalekiej przysz艂o艣ci planuje zrealizowa膰 m艂odzie艅cze marzenia i napisa膰 ksi膮偶k臋.

Komentarze - masz co艣 do napisania? Zostaw prosz臋 informacje.