Karma (uj臋cie buddyjskie) – Brahman, Pra-Karm膮, przeznaczenie i samsara

()

KARMA (uj臋cie buddyjskie)

Karma ( lub karman ) w filozofii buddyjskiej dos艂ownie t艂umaczona i w najog贸lniejszym zarysie oznacza 鈥瀋zyn鈥 b膮d藕 鈥瀦amierzone dzia艂anie鈥. Poniewa偶 sanskryt jest j臋zykiem wieloznaczeniowym, dlatego opr贸cz najprostszych definicji znale藕膰 mo偶na r贸wnie偶 te偶 oznaczaj膮ce 鈥瀝obi膰鈥, 鈥瀙lanowa膰鈥, 鈥瀢ykonywa膰鈥, 鈥瀟o co ma przyczyn臋 i jest przyczyn膮鈥. Ka偶dy mo偶e mu przypisa膰 tyle warto艣ci i wa偶no艣ci, na ile pozwala mu jego rozum.

Karma okre艣la nie tylko dzia艂alno艣膰 cielesn膮, lecz obejmuje te偶 my艣li i s艂owa. Ka偶da czynno艣膰 cz艂owieka: 艣wiatowa, religijna i duchowa, jest karm膮. Stanowi ona ci膮g przyczynowo 鈥 skutkowy, kt贸ry wed艂ug nauk buddyjskich istnia艂 od zawsze. Powodem powstawania tego niesko艅czonego ci膮gu dzia艂a艅 i skojarzonych z nimi konsekwencji jest niewiedza ( Samsara ). Nale偶y naturalnie spodziewa膰 si臋, 偶e ten niesko艅czony, nieprzerwany strumie艅 musi posiada膰 mocn膮 niezmienn膮 podstaw臋. Jest ni膮 uniwersalny Alsolut ( Parabrahman ). Pierwsze drgni臋cie tej podstawy nast膮pi艂o, kiedy Absolut zapragn膮艂 wyrazi膰 m膮dro艣膰, 偶yczenie i wol臋, staj膮c si臋 Bogiem Stw贸rc膮 tego Uniwersum. To pierwotne drgni臋cie, nazwano Pra-Karm膮, Karm膮 przekszta艂caj膮c膮 istnienie w rozw贸j 鈥 Karm膮 Tw贸rcz膮. To jest istota karmy, kt贸ra uczyni艂a koniecznym Bosk膮 Tr贸jc臋; Brahmana 鈥 tw贸rc臋, Wisznu 鈥 zachowawc臋 i Meheshvaaara ( Sziw臋 ) 鈥 niszczyciela i odnowiciela. Karma nie oznacza jednak rezultatu, konsekwencji, przeznaczenia, itp. ( okre艣lanego owocem ). Je艣li nie okre艣la rezultatu, wi臋c stanowi przyczyn臋, mo偶e ona by膰 dwojaka, z jednej strony pozytywna ( kusala ) i negatywna ( akusala ), one za艣 s膮 warunkiem skutk贸w naszych dzia艂a艅. Powstaje w umy艣le bez wiedzy cz艂owieka bez oceniania przez niego samego jego w艂asnych czyn贸w, jest to naturalne i niezawodne prawo. Czynnikiem okre艣laj膮cym warto艣膰 dzia艂ania, o jego moralno艣ci, jest towarzysz膮ca dzia艂aniu wola lub zamiar. Wola, kt贸ra ma korzenie szkodliwe to : pragnienie ( lub chciwo艣膰 ); gniew i niewiedza, przynosi szkodliwe owoce. Niewiedza oznacza tu wrodzon膮 nieznajomo艣膰 prawdy: na przyk艂ad Czterech Szlachetnych Prawd, czyli Prawdy o cierpieniu ( istnieje cierpienie ); Prawdy o przyczynie cierpienia ( przyczyn膮 cierpienia jest pragnienie ); Prawdy o ustaniu cierpienia ( cierpienia mo偶na unikn膮膰 ); Prawdy o 艣cie偶ce prowadz膮cej do ustania cierpienia ). Jak i Szlachetnej O艣miorakiej 艢cie偶ki, czyli :

1. W艂a艣ciwego pogl膮du ( cz艂owiek uczy si臋 poznawa膰 przyczyny cierpie艅 by unikn膮膰 ich w przysz艂o艣ci, wymaga to poznania: cierpienia, przyczyn cierpienia, sposob贸w zapobiegania cierpieniu i sposob贸w post臋powania chroni膮cych przed cierpieniem );
2. W艂a艣ciwego my艣lenia ( poznawanie dharmy, czyli prawdziwej natury rzeczy, towarzyszy temu wyrzeczenie, brak z艂ej woli, brak niegodziwo艣ci );
3. W艂a艣ciwej mowy ( nie kr臋膰, nie k艂am, nie paplaj, nie oskar偶aj );
4. W艂a艣ciwego czynu ( nie zabijaj, nie kradnij, prowad藕 w艂a艣ciwe 偶ycie seksualne, nie za偶ywaj narkotyk贸w. Narkotyki zabijaj膮 jasno艣膰 umys艂u, uniemo偶liwiaj膮c w艂asny rozw贸j );
5. W艂a艣ciwego 偶ycia ( przestrzegaj przyj臋tych norm 偶ycia spo艂ecznego );
6. W艂a艣ciwego d膮偶enia ( dzia艂aj w jasnym 艣wietle w艂asnego umys艂u );
7. W艂a艣ciwego skupienia ( unikaj po偶膮dania, z艂ego nastroju, b膮d藕 uwa偶ny. Staraj si臋 kontemplowa膰 stan swojego umys艂u. Trzeba u艣wiadomi膰 sobie potrzeb臋 takich dzia艂a艅 i wypracowywa膰 odpowiednie nawyki. Trzeba by膰 艣wiadomym w艂asnych proces贸w my艣lowych i piel臋gnowa膰 my艣lenie s艂uszne i pozytywne w stosunku do innych );
8. W艂a艣ciwej medytacji ( ostateczne osi膮gni臋cie stanu nirwany, czyli kres wszelkiego cierpienia, poprzez wyzwolenie od z艂ych emocji, tym samym zmierzanie w kierunku 艣wi臋to艣ci ). Lub te偶 Trzech Cech Istnienia ( Trzy Piecz臋cie Dharmy ), tj. nietrwa艂o艣膰 ( pali anicca ); brak zadowolenia, lub cierpienie ( pali dukkha ); pozbawienie trwa艂ego, istniej膮cego niezale偶nie 鈥瀓a鈥 ( pali anatt茫 ). Wola stowarzyszona z korzystnymi korzeniami : brakiem pragnie艅, czyli wyrzeczeniem; brakiem gniewu, czyli mi艂uj膮c膮 dobroci膮 oraz m膮dro艣ci膮, przynosi korzystne owoce. Rezultaty dawnych dzia艂a艅 ukazuj膮 si臋 samoistnie bez czyjego艣 odg贸rnego os膮du. Nauk膮 pozwalaj膮c膮 umiej臋tnie 艂膮czy膰 przyczyn臋 ze swoim skutkiem jest Dharma, to prawda m贸wi膮ca, 偶e wszystko co si臋 zdarza ma swoj膮 przyczyn臋 oraz skutek i, 偶e umiej臋tne 艂膮czenie swoich dzia艂a艅 pozwoli nam zachowa膰 spok贸j i zrozumienie samego siebie. Wyr贸偶niamy cztery cechy karmicznych czyn贸w: je艣li czyny wytwarzane s膮 przez jedn膮 dan膮 osob臋, w贸wczas skutki, pozytywne b膮d藕 negatywne, odnosi ta w艂a艣nie osoba. Nawet najmniejsza przyczyna, mo偶e zawa偶y膰, i偶 jej konsekwencja b臋dzie niepor贸wnywalna w skutkach. Dzia艂anie karmy nigdy si臋 nie zatrzymuje b膮d藕 zastyga, ci膮g przyczynowo skutkowy trwa zawsze, nawet, gdy si臋 jego nie odczuwa. Zgodnie z procesem Dwunastu Ogniw Wsp贸艂zale偶nego Powstawania dawne czyny warunkuj膮 powstawanie w cz艂owieku negatywnej b膮d藕 pozytywnej karmy, co os膮dzi o jako艣ci odrodzonego 偶ycia.

Sumienie nowo narodzonego cz艂owieka zale偶y od nagromadzenia uczynk贸w przez osob臋 umieraj膮c膮, nazywa si臋 to wytwarzaniem karmy. Stanowi to warunek nowego odrodzenia. Ostateczny stan nirwany uwalnia cz艂owieka od wytwarzania si臋 karmy, czyli od toku narodzin i 艣mierci, przenosz膮c w stan duchowy, przepe艂niony szcz臋艣ciem i mi艂o艣ci膮. Karma nie jest narzuconym przez czynniki zewn臋trzne przeznaczeniem. Skutki dzia艂a艅 s膮 widzialne i nazwane 艣ladami karmicznymi. Tymi 艣ladami mog膮 by膰 gromadzone prze偶ycia w ludzkiej 艣wiadomo艣ci, wyr贸偶niamy jej trzy rodzaje : 艣wiadomo艣膰 splamiona, podstawa i 艣wiadomo艣膰 mentalna. Trzecia z nich warunkuje podejmowane decyzje i por贸wnywalna staje si臋 do woli. Podstawa gromadzi 艣lady karmiczne a wi臋c ludzkie prze偶ycia, za艣 艣wiadomo艣膰 splamiona jawi si臋 jako co艣 w rodzaju skarbca skrywaj膮cego refleksje, dawne niepowodzenia b膮d藕 sukcesy. Innymi s艂owy metaforycznie chwyta te 艣lady.

Zrozumie膰 karm臋 mo偶na poprzez poni偶ej podany cytat:
鈥濳a偶da my艣l ludzka w chwili swego powstania przechodzi w 艣wiat wewn臋trzny i staje si臋 w nim istotno艣ci膮 zdoln膮 do dzia艂ania przez po艂膮czenie si臋 鈥 mo偶emy to te偶 nazwa膰 skojarzeniem si臋 z elementem, to znaczy z jedn膮 z p贸艂inteligentnych si艂, znajduj膮cych si臋 w przyrodzie. 呕yje ona jako dzia艂aj膮ca inteligencja 鈥 stworzenie zrodzone przez umys艂 鈥 przez d艂u偶szy lub kr贸tszy przeci膮g czasu, stosownie do nat臋偶enia wysi艂ku m贸zgowego, kt贸ry jej da艂 pocz膮tek. Tak wi臋c dobra my艣l znajduje przed艂u偶enie w postaci aktywnej dobroczynnej si艂y, z艂a za艣 w postaci z艂o艣liwego demona […]鈥.

To czy karma przynosi szcz臋艣cie b膮d藕 b膮d藕 nieszcz臋艣cie zale偶y od wielu czynnik贸w, przede wszystkim od czego do艣wiadczymy przez czas ca艂ego naszego 偶ycia, a偶 do przysz艂ego urodzenia. Kolejnym czynnikiem warunkuj膮cym warto艣膰 tworzonej karmy s膮 ludzkie zainteresowania, co wnosi si臋 z zewn膮trz do 偶ycia, usposobienie, wygl膮d, kraj, w kt贸rym si臋 偶yje a tak偶e inteligencja, a tak偶e moc powi膮zana z cia艂em, w kt贸rym cz艂owiek si臋 odrodzi艂, jest to wi臋c bardzo skomplikowany proces. Cechy takie jak : ofiarowywanie (lub szczodro艣膰), etyka lub moralno艣膰 i rozwijanie umys艂u (czyli medytacja) czyli nagromadzone w przesz艂ym 偶yciu karmicznie korzystne dzia艂ania wp艂ywaj膮 na jako艣 偶ycia, w kt贸rym istota si臋 odradza . P贸藕niejsze pisma podaj膮 siedem kolejnych, tj. okazywanie czci, s艂u偶enie, przekazywanie zas艂ugi, cieszenie si臋 z zas艂ugi innych, wyja艣nianie Doktryny, s艂uchanie Doktryny, prostowanie w艂asnego w艂a艣ciwego pogl膮du.

Na poziomie zewn臋trznym kluczem do zrozumienia otaczaj膮cego ludzi 艣wiata jest umiej臋tne zrozumienie tego, i偶 okre艣lone czyny zmierzaj膮 ku osi膮gni臋ciu okre艣lonych rezultat贸w. Tak samo jak i na poziomie wewn臋trznym, nie zwa偶anie na negatywne konsekwencje powtarzanych cz臋sto czyn贸w skutkuje w p贸藕niejszym nabieraniu nawyk贸w, negatywnych pogl膮d贸w, co stanowi gromadzenie negatywnie nacechowanej karmy. Czynno艣ci膮, kt贸ra mo偶e wyzwoli膰 cz艂owieka od cierpienia, w艂a艣ciwego poznania otaczaj膮cego go 艣wiata i aby jego czyny by艂y pozytywne, jest medytacja.

Wybrana literatura przedmiotu:

1. Angelika Hoefler, Szansa, karma, przeznaczenie, wyd. 鈥濴imbus鈥, Bydgoszcz 1994.

2. Annie Besant, Karma. 艢mier膰 i co potem ?, Pracownia 鈥濨orgis鈥, Wroc艂aw 1999.

3. Rudolf Steiner, Wprowadzenie w nadzmys艂owe poznanie 艣wiata i przeznaczenie cz艂owieka, wyd. 鈥濻pektrum鈥, Warszawa 2002.

Jak oceniasz ten materia艂?

Kliknij na gwiazdk臋, aby zostawi膰 swoj膮 ocen臋

艢rednia ocena / 5. Liczba g艂os贸w:

Jak dot膮d brak g艂os贸w! Oce艅 ten post jako pierwszy.

Ryszard Kapu艣ci艅ski: cesarz reporta偶u: “Podr贸偶e z Herodotem” – reporta偶y艣ci polscy

Poprzedni wpis

Karol Darwin – Ewolucjonizm Karola Darwina

Nast臋pny wpis
Wiedzo Znawca
Redaktor z rzemios艂em w r臋ku na co dzie艅 szef kontroli jako艣ci w brytyjskim oddziale Amazona. W niedalekiej przysz艂o艣ci planuje zrealizowa膰 m艂odzie艅cze marzenia i napisa膰 ksi膮偶k臋.

Komentarze - masz co艣 do napisania? Zostaw prosz臋 informacje.