Indianie Hopi

()

Indianie Hopi

Indianie Hopi to plemi臋 zamieszkuj膮ce p贸艂nocno-wschodni膮 cz臋艣膰 stanu Arizona w Stanach Zjednoczonych (Nowy Meksyk). Zaliczani s膮 do uto 鈥 azteckiej grupy j臋zykowej. Ich populacja wynosi ok. 10 000 mieszka艅c贸w. Rezerwat Hopi umiejscowiony jest 130 km na p贸艂nocny wsch贸d od Wielkiego Kanionu. Swoim 艣wi臋tym miastem, duchowym o艣rodkiem uczynili Hopi miejscowo艣膰 Oraibi. Niekt贸rzy s膮dz膮, 偶e Hopi to tylko imi臋. Jest to co艣 wi臋cej鈥 Aby zas艂u偶y膰 na ten tytu艂 nale偶y by膰 uprzejmym, delikatnym, prawdom贸wnym, pokornym i 艣wiadomym wszystkich istot 偶yj膮cych wok贸艂: zwierz膮t i ro艣lin. Jeste艣 odpowiedzialny za te wszystkie istoty i poprzez medytacj臋, modlitw臋 i rytua艂y opiekujesz si臋 nimi.

Nazwa Hopi pochodzi od wyrazu hopitu znacz膮cego 艂agodni. Ich populacja kulturowo powi膮zana jest z Indianami Zuni i Pueblo. Zamieszkiwali domy o nazwie publa, kt贸rych 艣ciany budowane by艂y z kawa艂k贸w surowego kamienia zespolonego tynkiem z b艂ota. Domy by艂y przestronne i do艣膰 wysokie, niekt贸re mia艂y nawet po cztery pi臋tra. Po zestawieniu ze sob膮 legend, dowod贸w i wszelakiej dokumentacji, mo偶na stwierdzi膰, 偶e Hopi sk艂adaj膮 si臋 z wielu r贸偶nych plemion, z kt贸rymi mieli styczno艣膰 podczas ok. 300 letniej migracji. Podczas licznych w臋dr贸wek z innych region贸w Hopi przejmowali lub zapo偶yczali od innych plemion wiele praktyk i obyczaj贸w religijnych. W wyniku tego zjawiska, ich kultura jest bardzo z艂o偶ona i skomplikowana, a co za tym idzie cz臋sto trudna do zrozumienia. Indianie czcz膮 bardzo du偶膮 liczb臋 b贸stw, ale 偶adne z nich nie nosi rangi najwa偶niejszego.
Hopi to jeden z najbardziej mistycznych i tajemniczych lud贸w ziemi. Uwa偶aj膮, i偶 przybyli z Kaskary, kt贸ra zosta艂a zalana przez wody ocean贸w. Do Ameryki po艂udniowej dotarli dzi臋ki swoim nauczycielom, wys艂annikom bog贸w 鈥 Kaczynom , kt贸rzy sprawili, 偶e droga powietrzn膮 i wodn膮 ich uczniowie dotarli na miejsce przeznaczenia. Hopi twierdz膮, 偶e w艂a艣nie tu, na p贸艂nocy Ameryki Po艂udniowej stworzyli najwi臋ksze o艣rodki kultury 鈥 Tiahuanaco, Tikal, Palenque. Kaczyni przekazali Indianom zasady wysokiej etyki. Nie tylko plemi臋 Hopi do dzisiaj stara si臋 偶y膰 wed艂ug nauk moralnych, kt贸rych podstaw膮 s膮 szlachetno艣膰 i wielkoduszno艣膰. Aby uczci膰 swoich nauczycieli i wiedz臋, kt贸r膮 im przekazali, Indianie Hopi co roku organizuj膮 procesj臋 lalek symbolizuj膮cych Kaczyn贸w 鈥 w ten spos贸b oddaj膮 im cze艣膰, a tak偶e daj膮 dow贸d pami臋ci o tym, co najwa偶niejsze 鈥 wysokich zasadach moralnych.

艢wiat Hopi

Indianie Hopi twierdz膮, 偶e historia 艣wiata dzieli si臋 na cykle. Pierwszy 鈥 by艂 to cykl kamienia, p贸藕niej nast膮pi艂 cykl ro艣lin. Obecnie jeste艣my 艣wiadkami ko艅cz膮cego si臋 okresu zwierz膮t, po kt贸rym ma nast膮pi膰 czas cz艂owieka, w kt贸rym ludzie wykorzystaj膮 ukryte w nich najpot臋偶niejsze moce 艣wiata oraz duszy

Na pocz膮tku cyklu zwierz膮t, pojawi艂 si臋 na ziemi Wielki Duch i zgromadzi艂 ludzi ca艂ego 艣wiata na jednej wyspie (zosta艂a ona zalana przez wod臋). Ludzko艣膰 zosta艂a podzielona na cztery rasy i wys艂ana w cztery strony 艣wiata 鈥 ka偶da rasa w innym kierunku. Ka偶da otrzyma艂a od Wielkiego Ducha inne Pierwotne Nauki. Przepowiednia m贸wi艂a, 偶e nadejdzie takie czas, kiedy rasy 艣wiata zn贸w si臋 spotkaj膮 i wymieni膮 zdobyt膮 wiedz臋, dzi臋ki czemu nastanie czas pokoju i budowy wielkiej cywilizacji. Wielki Duch obieca艂, 偶e pewnego dnia ka偶dej rasie podaruje po dwie kamienne tablice, na kt贸rej b臋d膮 spisane prawa i przepowiednie. 呕adna z tablic nie mo偶e upa艣膰 na ziemi臋, gdyba kt贸ra艣 zosta艂a roztrzaskana, nadejd膮 z艂e i ci臋偶kie czasy dla ludzko艣ci.
Ka偶da z ras, kt贸r膮 wyodr臋bni艂 Wielki Duch zosta艂a Stra偶nikiem jednego 偶ywio艂u. Czerwona rasa zosta艂a wys艂ana na wsch贸d, a pod jej opiek膮 znajduje si臋 偶ywio艂 Ziemi. Tak wi臋c Indianie poznawali i wci膮偶 poznaj膮 tajniki uprawy ro艣lin, nauczyli si臋 r贸wnie偶 szanowa膰 Matk臋 Ziemi臋, a tak偶e dba膰 o ni膮 tak, jak nie robi tego 偶adna inna rasa.

Rytua艂y

Taniec W臋偶a, w kt贸rym przoduj膮 Indianie Hopi to tak naprawd臋 wielka modlitwa o deszcz. Ceremonia ta powtarzana jest regularnie co dwa lata w sierpniu na przemian z ceremoni膮 Ta艅ca Fletu i jest to jedna z najbardziej tajemniczych celebracji.
Przygotowania do 艣wi臋ta obejmuje zbieranie w臋偶y z czterech stron 艣wiata, wystawienie o艂tarza z barwnymi rysunkami piaskowymi, mycie w臋偶y, przygotowania do wy艣cig贸w oraz ceremonii oczyszczenia. Uczestnicy ta艅ca przez osiem dni bior膮 udzia艂 w tajemniczych obrz臋dach odbywaj膮cych si臋 w kivach . Zbieranie w臋偶y odbywa si臋 osiem dni przed publicznym rytua艂em. Cztery dni trwa chwytanie w臋偶y 鈥 po jednym dniu na ka偶dy kierunek. Nie mo偶e zabrakn膮膰 zwierz臋cia z 偶adnego z tych miejsc 鈥 mog艂oby to zak艂贸ci膰 r贸wnowag臋 Drogi Indian Hopi.

Z艂apane zwierz臋ta zostaj膮 pob艂ogos艂awione. Nieistotne jest to czy s膮 one jadowite, czy nie. Ka偶dego z czterech dni s膮 one zanoszone do kiv, gdzie zostaj膮 umyte. Podczas Ta艅ca W臋偶a, naprzeciw siebie ta艅cz膮 tancerze Stowarzyszenia antylopy oraz tancerze Stowarzyszenia W臋偶a. Na pocz膮tku kap艂an Antylop ta艅czy kucaj膮c wok贸艂 o艂tarza i wycofuje si臋. Kap艂an W臋偶a robi to samo. Nast臋pnie nast臋puje taniec Antylopy z winoro艣l膮 w ustach. Na ko艅cu Antylopa i W膮偶, wci膮偶 kucaj膮c ta艅cz膮 razem, najpierw wok贸艂 o艂tarza, p贸藕niej na nim. 脫smego dnia o wschodzie s艂o艅ca organizowany jest wy艣cig. Na placu zostaje wzniesione specjalne zadaszenie wykonane z drzewa bawe艂nianego, kt贸re nosi nazw臋 kisi. Przed nim zostaje usytuowane sipapuni symbolizuj膮ce otw贸r, przez kt贸ry ludzie wyszli spod ziemi. Uczestnicy wy艣cigu biegn膮 do wioski usytuowanej najwy偶ej. Kiedy nadchodzi wiecz贸r na plac przybywaj膮 cz艂onkowie plemienia Antylopy oraz W臋偶a. Ich cia艂a pomalowane s膮 w odpowiednie barwy. Staj膮 oni naprzeciw siebie w dw贸ch szeregach nieopodal kisi. Cz艂onkowie plemienia Antylopy rozpoczynaj膮 taniec, cz艂onkowie Antylopy 鈥 艣piewaj膮.

Taniec z 偶ywymi w臋偶ami w ustach to punkt kulminacyjny uroczysto艣ci. Zwierz臋ta ostatecznie puszczane s膮 wolno po to, by zanios艂y ludzkie modlitwy o deszcz i urodzaj bogom zamieszkuj膮cym podziemia. Wbrew pozorom taniec z 偶ywymi w臋偶ami nie nale偶y do niebezpiecznego igrania z natur膮. Zwierz臋ta, je艣li s膮 jadowite, na czas ceremonii pozbawiane s膮 jadu. Po wypuszczeniu na wolno艣膰 torebki jadowe odrastaj膮. Hopi twierdz膮, 偶e strach przed w臋偶ami jest nieuzasadniony, nawet grzechotniki podczas Ta艅ca s膮 nieszkodliwe.

Kiedy dziecko Hopi ma przyj艣膰 na 艣wiat, przyszli rodzice zobowi膮zani s膮 do przestrzegania pewnych zasad. Ojciec nie powinien rani膰, czy zabija膰 zwierz膮t po to, by ich dusze nie szuka艂y zemsty w nienarodzonym potomku. Przez dwadzie艣cia dni po porodzie kobieta odpoczywa wraz z dzieckiem w domu i przygotowuje je do ofiarowania S艂o艅cu. Interesuj膮ce jest to, 偶e Hopi rozpatruj膮 swoje narodziny, natur臋 i przeznaczenie w kategoriach 偶ycia ro艣liny 鈥 kukurydzy. Dlatego te偶 dwadzie艣cia dni, kt贸re nowonarodzone dziecko sp臋dza w domu ma je ochroni膰 przed 艣wiat艂em s艂onecznym na podobie艅stwo ziarenka kukurydzy, kt贸re potrzebuje czasu, aby wykie艂kowa膰 i nie mo偶e by膰 nara偶one na zbyt mocne dzia艂anie 艣wiat艂a.
Dnia dwudziestego pierwszego matka i babka wynosz膮 dziecko z domu na kraw臋d藕 mesy i modl膮 si臋 o jego zdrowie i szcz臋艣cie ofiarowuj膮c je S艂o艅cu. Wtedy nowonarodzone Hopi otrzymuje imi臋, kt贸re zazwyczaj nadaje mu matka ojca. Hopi wierz膮, 偶e imi臋 posiada wielka moc i trzeba je uszanowa膰. Zazwyczaj ma ono jaki艣 szczeg贸lny przekaz, jest powi膮zane z ro艣lin膮, zwierz臋ciem, czy konkretn膮 umiej臋tno艣ci膮.

Po narodzinach dziecko umieszczane jest w specjalnej ko艂ysce symbolizuj膮cej turkus, kt贸ry odnosi si臋 do 艣wi臋tej liczby cztery (cztery strony 艣wiata, cztery rasy, cztery pory roku, cztery fazy 偶ycia cz艂owieka). Ko艂yska ta posiada kosmiczn膮 moc, trzeba dba膰 o to, by jej nie utraci艂a przez nieodpowiednie traktowanie. Dwudziestodniowy okres izolowania dziecka jest podzielony na cztery etapy, kt贸re symbolizuj膮 cztery 艣wiaty. Dzie艅 po urodzeniu na czterech 艣cianach pomieszczenia rysowane s膮 cztery linie. U偶yta do tego zostaje 艣wi臋ta m膮ka kukurydziana. Kolejno dnia dziesi膮tego, pi臋tnastego i dwudziestego usuwana jest jedna z linii. Dwudziestego dnia dziecko trafia do czwartego, obecnego 艣wiata. Kiedy dojrzewa dziewczynka przechodzi pierwsz膮 inicjacj臋. W tym czasie ma za zadanie zemle膰 konkretn膮 ilo艣膰 kukurydzy. Ka偶dego ranka o 艣wicie ma za zadanie biec w kierunku wschodz膮cego s艂o艅ca i podda膰 si臋 ceremonialnemu myciu g艂owy. Ostatecznie zostaje ona wpisana w obr臋b 艣wiata przez najstarszego wiekiem Hopi, kt贸ry usypuje przed ni膮 obraz z piasku t艂umacz膮c znaczenie kolejnych symboli. Podczas tego obrz臋du nale偶y odczytywa膰 znaki przyrody (mg艂a, deszcz, itp.), kt贸re mog膮 艣wiadczy膰 o tym, i偶 mityczne duchy przygotowuj膮 dla niej konkretna wizje przysz艂o艣ci.

Ch艂opcy przechodz膮 kilka inicjacji w zale偶no艣ci od tego jak膮 drog臋 przysz艂o艣ci sobie obrali. Dziewcz臋ta mog膮 uczestniczy膰 w dalszych inicjacjach, jednak nie jest to obowi膮zkowe. Pierwsza inicjacja ch艂opca odbywa si臋, gdy osi膮ga wiek od sze艣ciu do o艣miu lat. Wtedy zostaj膮 oni wprowadzeni do Stowarzyszenia Katcina. Na pocz膮tku dotyka si臋 symbolicznie cztery razy ka偶dego nowicjusza. Od tej pory ch艂opiec jest pe艂noprawnym cz艂onkiem kivy swojego ceremonialnego ojca. Kiedy ch艂opiec wchodzi w doros艂o艣膰 poznaje moc sza艂asu pary. Za spraw膮 rozgrzanych kamieni temperatura w sza艂asie dochodzi nawet do 100 stopni C. Do rozgrzanego ogniska kap艂an wsypuje zio艂a i opowiada o mitycznych istotach. Wtedy duchy przybywaj膮 do sza艂asu i ofiarowuj膮 swoje moce cz艂owiekowi. Od tej pory ka偶dy ma prawo oczyszcza膰 si臋 w sza艂asie, gdy czuje tego potrzeb臋. Jednak je艣li kobieta czuje potrzeb臋 obcowania z duchami r贸wnie偶 ma do tego prawo, cho膰 nie obowi膮zek. Wszystkie wydarzenia podczas obrz臋du w sza艂asie s膮 tajemnic膮. Ka偶dy prze偶ywa specyficzny stan, kt贸ry zachowuje dla siebie. Cz艂owiek doznaje tam spotkania, podczas kt贸rego czas nie istnieje, a 艣wiat zewn臋trzny nabiera innego znaczenia.

Staro艣膰 to moment, kiedy Hopi przygotowuje si臋 do powrotu do Stw贸rcy. Wtedy nale偶y dzieli膰 si臋 swoj膮 zdobyt膮 wiedz膮 i m膮dro艣ci膮 z m艂odszymi.艢mier膰 nie oznacza jednak ostatecznego rozstania si臋 ze 艣wiatem. Hopi wierz膮 w w臋dr贸wk臋 dusz 鈥 cia艂o to tylko pow艂oka, to co najwa偶niejsze przechodzi kolejne etapy i wciela si臋 w inne pow艂oki. Mimo wiary w nieustaj膮ce 偶ycie, Hopi odczuwaj膮 艣mier膰 jako wielka strat臋. 鈥淥bcinaj膮 pukiel w艂os贸w zmar艂ego i pal膮, by dym oczy艣ci艂 tych, kt贸rzy smuc膮 si臋 zbyt mocno. Rozsypuj膮 czarn膮 m膮k臋 z kukurydzy lew膮 r臋k膮 鈥 maj膮c膮 zwi膮zek ze 艣mierci膮 鈥 by 鈥渦czyni膰 ich drog臋 czarn膮鈥, to jest po艂o偶y膰 ciemno艣膰 mi臋dzy sob膮, a n臋kaj膮cym smutkiem.鈥滼e艣li smutek bliskich po stracie cz艂onka rodziny, czy przyjaciela, wtedy taka osoba udaje si臋 na odosobnienie na cztery dni. 鈥榃 ci膮gu tego czasu, nad ranem, chwyta w lew膮 r臋k臋 gar艣膰 czarnej kukurydzy i czterokrotnie zatacza r臋k膮 ko艂o nad g艂ow膮 i rzuca m膮k臋 by 鈥渄obi膰 z艂e wra偶enie.鈥

Czwartego dnia osoba pogr膮偶ona w smutku zatyka swoje pa艂eczki modlitewne my艣l膮c o zmar艂ym i modl膮c si臋 prosi, by nie ci膮gn臋艂a jej za sob膮 ku 艣mierci i obdarowa艂a szcz臋艣ciem, kt贸rego do艣wiadczy艂a za zycia. Kiedy umiera dziecko Hopi nast臋puje okres obrz臋du Soyal. Podczas tego obrz臋du wykonuje si臋 czynno艣ci maj膮ce na celu sprawienie, i偶 dusz zmar艂ego dziecka ponownie pojawi si臋 w 艂onie swojej pogr膮偶onej w b贸lu matki. S膮 to jednak czynno艣ci czysto duchowe, kt贸re nie maj膮 nic wsp贸lnego ze zbli偶eniem fizycznym. P臋powina ma dla Hopi bardzo du偶e znaczenie. Uwa偶a si臋 j膮 za dom duszy dziecka. Zostaje ona przybita strza艂膮 okolicach dachu domu, co ma mu pom贸c wr贸ci膰 do brzucha matki.

Wybrana literatura przedmiotu:

1. Benedict R. (2002). Wzory kultury, prze艂. Jerzy Prokopiuk, Warszawa

2. G艂owacka M. D. (1995). Droga Pokoju Indian Hopi i inne tradycje, 鈥淶ielone Brygady鈥, nr 15.

3. Grasdorff G.V. (2006). Zaklinacz deszczu, prze艂. Zofia Pi膮tkowska 鈥 Wolska, Katowice

4. Kaiser R. The Voice of the Great Spirit, Mental Conference Report 1983.

Jak oceniasz ten materia艂?

Kliknij na gwiazdk臋, aby zostawi膰 swoj膮 ocen臋

艢rednia ocena / 5. Liczba g艂os贸w:

Jak dot膮d brak g艂os贸w! Oce艅 ten post jako pierwszy.

Impresjonizm

Nast臋pny wpis
Wiedzo Znawca
Redaktor z rzemios艂em w r臋ku na co dzie艅 szef kontroli jako艣ci w brytyjskim oddziale Amazona. W niedalekiej przysz艂o艣ci planuje zrealizowa膰 m艂odzie艅cze marzenia i napisa膰 ksi膮偶k臋.

Komentarze - masz co艣 do napisania? Zostaw prosz臋 informacje.