Eurabia

Eurabia

Pojęcie stosowane w negatywnym kontekście jako określenie zespołu zjawisk zachodzących w kulturze i polityce kontynentu europejskiego poprzez współczesną ekspansję polityczną, kulturową i obyczajową świata arabskiego.

Pierwotnie termin Eurabia nie był pejoratywnie zabarwiony; wywodził się od tytułu pisma wydawanego w początkach lat siedemdziesiątych XX wieku przez Comité européen de coordination des associations d’amitié avec le monde Arabe.

 

Określenie to weszło do powszechnego użycia głównie za sprawą dwóch kobiet: Bat Ye’or i Oriany Fallaci. Obie nadały mu kategorycznie negatywny charakter; Bat Ye’or (właściwie: Gisèle Littman), brytyjska pisarka zajmująca się historią Środkowego Wschodu, w roku 2005 wydała książkę Eurabia. The Euro-Arab Axis, w której przedstawiła historię stosunków pomiędzy Zjednoczoną Europą i światem arabskim, począwszy od lat 70-tych i wynikającego z nich wzmożonego wpływu środowisk muzułmańskich na europejską politykę i kulturę.

 

Oriana Fallaci – włoska dziennikarka i pisarka, orędowniczka wolności słowa, znana z ostrej krytyki polityki europejskiej wobec pogłębiającego się destruktywnego przenikania „kultury śmierci” (fundamentalizmu islamskiego) w struktury wielowiekowej chrześcijańskiej tradycji kontynentu europejskiego.

Dla Fallaci termin Eurabia jest wyzwaniem, a raczej pozwaniem współczesnych decydentów europejskich, spolegliwych wobec politycznej poprawności, którzy w imię doczesnych korzyści politycznych i ekonomicznych, nie tylko nie sprzeciwiają się postępującej ingerencji świata Islamu w świat kultury Zachodu, ale prowadzą przyczajoną politykę zezwalającą na wykorzenienie wartości leżących u podstaw wielowiekowej tradycji europejskiej.

Pisarka tworzenie się Eurabii, a więc pojednawczej postawy wobec społeczności muzułmańskiej utożsamia z wojną palestyńsko-izraleską Jom Kippur, kiedy to nastąpiła limitacja przepływu ropy dla USA, Holandii i Danii, a w rezultacie państwa EWG uległy żądaniom Palestyńczyków, koniecznym dla zakończenia konfliktu. Francja i Niemcy zainicjowały wówczas dialog ze światem arabskim (Ligą Arabską), co oznaczało uzależnienie gospodarki EWG od politycznych porozumień z muzułmanami. W 1975 roku Rezolucja Strasburska ugruntowała strategię wymiany europejskich wartości i wolności obywatelskich na petrodolary.

Bezkrytyczne poszukiwanie wspólnego, chrześcijańsko-arabskiego dziedzictwa kulturowego Europy otworzyło, według Fallaci, furtkę dla islamskiej teokracji, która z czasem pochłonie wywalczoną przez wieki demokrację. Pełne uzasadnienie swoich tez zawarła w wydanej w 2004 roku książce Siła Rozumu – drugiej części tryptyku napisanego przez autorkę pod wpływem wydarzeń 11 września.

Symptomy kapitulacji Europy i jej mimowolnego dążenia do stania się Eurabią dostrzega m.in. w wykreśleniu z preambuły Konstytucji Europejskiej stwierdzenia o jej chrześcijańskich korzeniach.

Narzędziem propagandy na rzecz Eurabii jest Unia Europejska oraz politycy z ramienia lewicy, przy czym wyraźnie zaznacza, że współczesna Europa nie ma już naturalnej przeciwwagi w postaci prawicowej opozycji, którą również pochłonął duch bezrefleksyjnego ekumenizmu – stąd krytyka jakości polityki europejskiej rozszerza się również na postawę kościoła katolickiego.

Kwestia integracji mniejszości muzułmańskich w krajach Unii, przedstawiana jest najczęściej już nie jako konieczność, ale wręcz moralny obowiązek wobec zagrożenia wielką wojną kultur i religii.

Pytanie jakie postawiała w Sile Rozumu: Co robi nasz prawicowy rząd, by Europa nie stała się Eurabią, czyli kolonią Islamu, a Włochy jej przyczółkiem? – pozostało dla nie bez odpowiedzi. Oriana Fallaci zmarła 6 września 2006 roku, we Florencji.

Europocentryzm

Poprzedni wpis

Emile Durkheim

Następny wpis
Wiedzo Znawca
Redaktor z rzemiosłem w ręku na co dzień szef kontroli jakości w brytyjskim oddziale Amazona. W niedalekiej przyszłości planuje zrealizować młodzieńcze marzenia i napisać książkę.

Komentarze - masz coś do napisania? Zostaw proszę informacje.